Total Pageviews

Wednesday, 25 June 2014

Papa, ik lijk steeds meer op jou (Stef Bos, 1991)

Ik heb dezelfde ogen
En ik krijg jouw trekken om mijn mond
Vroeger was ik driftig
Vroeger was jij driftig
Maar we hebben onze rust gevonden
En we zitten naast elkaar
En we zeggen niet zoveel
Voor alles wat jij doet
Heb ik hetzelfde ritueel
Papa
Ik lijk steeds meer op jou

Deze prachtige songtekst van Stef Bos (1991) gaat niet over mijn vader en mij. Ik lijk namelijk helemaal niet op hem. Soms zou ik heel graag wel op hem willen lijken want dan zou mijn leven waarschijnlijk veel eenvoudiger zijn. Mijn vader leefde volop in het heden samen met zijn vrienden. Naar verluidt lijk ik op een broer van mijn moeder met wie ik het inderdaad goed kan vinden. Mijn moeder's familie is de serieuze kant van de familie alhoewel er hier en daar wel wat uitzonderingen zijn. 

Deze songtekst gaat wel over mijn dochter en mij. Ze wil niet op mij lijken en dat is haar goed recht. Ik wilde ook niet op mijn vader lijken maar steeds vaker benijd ik hem. 

Vroeger kon je streng zijn
En ik heb je soms gehaat
Ik ben altijd tamelijk streng geweest voor mijn dochter en dat wreekt zich nu na de echtscheiding. Zij denkt waarschijnlijk dat ik streng voor haar was omdat ik niet van haar hield. Het tegenovergestelde is waar. Zij was/is mijn oogappel. In haar zag/zie ik zoveel potentie en ambitie en dat wilde ik aanwakkeren. 

Ik maak me weinig tot geen zorgen om mijn dochter. Heb ik ook nooit gedaan want ze lijkt zoveel op mij.

Ik heb een goddeloos geloof
En ik hou van elke vrouw
En misschien ben ik geworden
Wat jij helemaal niet wou

Maar dochter, je lijkt steeds meer op mij

Friday, 20 June 2014

Good Cop, Bad Cop

Af en toe is het weer zover. Dan krijg ik een email of ik een van de kinderen wil "toespreken".

Deze emails komen alleen als er iets fout gaat. Als het goed gaat dan hoor ik meestal niets.

Als het fout gaat dan word ik plotseling gewezen op mijn "verantwoordelijkheden als vader".

Het probleem is dat je geen verantwoordelijkheden kunt uitoefenen als je geen bevoegdheden (lees: ouderlijk gezag) hebt. In zo'n geval ben je namelijk volstrekt afhankelijk van de goede wil van de betrokkenen. Die medewerking ontbreekt meestal in een "bad cop" rol.

Mijn voorstel om een voor een bepaalde tijd het ouderlijk gezag over te nemen in dit soort situaties, heeft het tot nu toe nooit gehaald. Ik vermoed dat de belangen zich er tegen verzetten: de een verliest zijn luilekkerland waarin alles mag en niets moet; de ander verliest haar gezicht naar de buitenwereld.

Ik heb er zelf geen enkele behoefte aan om de "bad cop" rol te gaan spelen in de enkele uren per jaar dat ik hem zie. In die situatie heb ik alleen maar een "downside" en geen "upside".

Luilekkerland is echter niet voor eeuwig. De betonnen muur komt steeds dichterbij. Misschien heeft hij echter toch weer zijn eeuwige mazzel en gaat hij toch nog over naar groep 5 van het SG. Ik zal het binnenkort wel vernemen in haar email.

Door het ontbreken van enige bevoegdheid (lees: ouderlijk gezag), voel ik nauwelijks enige verantwoordelijkheid voor zijn schoolprestaties. Wel compassie maar dat is iets heel anders.

Ik heb geen idee of mijn aanwezigheid een verschil zou uitmaken. Misschien wel, misschien niet. In de paar gesprekken die we hebben gehad luisterde hij vooral en leek hij de essentie op te pakken.

Sinds de lagere school heeft hij zich altijd "verveeld" op school en dat is nog steeds zo. Zijn passie is sport en waarschijnlijk zal hij dat zo snel als mogelijk een fulltime activiteit maken. Ik heb daar vrede mee. Ik zie hem liever op de Olympische Spelen dan als middelmatige student.

Succes gozert !

Tuesday, 17 June 2014

Vaderdag 2014

Afgelopen zaterdag bij de Vomar een mooie aardbeientaart gekocht voor Vaderdag. De voorafgaande weken telkens geconfronteerd geweest met Vaderdag en de cadeau voorstellen. Er is echter maar een cadeau dat echt telt.

De zondag had zijn natuurlijke rustige gang met de cricket spelers en de vogels als afleiding.

Om kwart over drie begon de finale van het wereldkampioenschap hockey 2014 voor de mannen. Ik genoot volop de eerste 15 minuten. Wat een prachtig doelpunt van Jeroen Herzberger! Daarna kwamen de foutjes, fouten, blunders, en de tegendoelpunten. Heb de TV uitgezet. De teleurstelling was teveel.

Nog even getwijfeld of ik zou wachten op bezoek maar toch maar eerst Van Dam bezocht voor een superieur ijsje.

Thuis kwam de dubbele kater: weer hebben de mannen het laten afweten en nog steeds geen bezoek.

Ik heb die dag, of de dag erna, niets gehoord.

Ik maak me geen illusies wat ik zou horen als ik een opmerking zou maken:
- bezig met voorbereiding proefwerken/tentamens/examens;
- ze willen niet komen;
- geen tijd / geen zin;
- je hebt ons niet uitgenodigd (!);
- ik wist niet dat het Vaderdag was;
- etcetera.

De vele teleurstellingen van de afgelopen 4-5 jaar hebben me gehard maar mijn pantser zal nog harder worden en moeten worden. Dat is mijn manier van overleven.

Ooit zullen de spijtbetuigingen wel komen maar soms twijfel ik of ik daar nog ontvankelijk voor zal willen zijn.

De aardbeientaart heb ik in mijn eentje opgegeten. Hij was lekker!