Total Pageviews

Wednesday, 30 April 2014

Crowd funding - (on)mogelijkheden

Sinds enige maanden zoek ik naar mogelijkheden om dit meerjarige project (tot medio 2017) te kunnen financieren.

Helaas gaat ook de Nederlandse introductie van Kickstarter me niet helpen omdat dit soort sociale / politieke projecten duidelijk niet in hun scope passen.

Wie heeft er suggesties ?

Doelgroep, deel 2

Is dit blog alleen voor mannen?

Nee.

Het is voor iedereen die de huidige, verouderde, wet wil aanpassen aan de huidige, moderne, tijd waarbij mannen en vrouwen allang gelijk zijn, en waarbij vrouwen in sommige beroepen al duidelijk meer geld verdienen dan mannen (recent item NOS Journaal).

Een politieke actie partij zal dan ook door mannen en vrouwen bemenst moeten worden.

Dit neemt niet weg dat de man in veel gezinnen nog vaak de kostwinner is.

Dit blog geeft mijn mening weer als - voormalige - mannelijke kostwinner die na een vechtscheiding van 4 jaar de opgelopen "frustratie" wil ombuigen in politiek activisme.

Er worden (te) veel mensen - mannen en vrouwen - de dupe van de huidige verouderde wetgeving.

Dat moet veranderen.

Toekomstige wetgeving

De wetgeving en de rechtspraak zien vooral de vrouw nog altijd als de zwakke partij, eerst in het huwelijk en later bij de echtscheiding. Als gevolg daarvan ontstaan er bij gescheiden vaders vaak problemen met betrekking tot alimentatie, vermogensverdeling en omgangsregelingen.

Een langdurige alimentatieverplichting resulteert veelal in een situatie waarbij de vrouw de full time verzorging van de kinderen op zich neemt of part time gaat werken. Deze situatie leidt tot onbedoelde onevenwichtigheden:
  1. De vrouw wordt niet goed voorbereid op de noodzaak van full time werken nadat de alimentatie stopt.
  2. De man wordt niet gemotiveerd om (meer) salaris te verdienen.
  3. De kinderen raken onthecht van (meestal) hun vader.


Een echtscheiding leidt automatisch tot een verarming voor de uiteenvallende delen van het gezin en het is niet logisch om die verarming af te wentelen op de meest verdienende partner (meestal de man) teneinde de voormalige (luxe) behoeften van beiden in stand te houden.

Een bijzondere plaats wordt ingenomen door gescheiden vaders die een eigen eenmanszaak (ZZP) hebben. Hun alimentatie wordt bepaald door uit te gaan van het gemiddelde van de afgelopen 3 jaar zonder aandacht te schenken aan de toekomstverwachtingen. Dit kan leiden tot krankzinnige situaties waarbij een torenhoge alimentatie betaald moet worden terwijl er geen werk of inkomen is.

Wederom is de verzorgingsgedachte veel te ver doorgeschoten.

Behalve de gebruikelijke (zakelijke) contracten is ook het huwelijk een overeenkomst waarbij de “exit” clausule echter vaak slecht is geregeld omdat er hoofdzakelijk met een “roze bril” naar de toekomst wordt gekeken. De “exit” clausule dient voor de aanvang van het huwelijk duidelijk op papier te komen m.b.t.:
  1. regeling m.b.t. co-ouderschap over de kinderen tijdens en na echtscheiding,
  2. eigendom van goederen gekocht voor en tijdens huwelijk,
  3. vermogensverdeling m.b.t. periode voor en tijdens huwelijk,
  4. realistische duur van de verzorgingsplicht tussen partners na echtscheiding,
  5. automatische aanpassing van alimentatie aan gewijzigde omstandigheden (bijv. werkloosheid) zonder tussenkomst van advocaten en - zo mogelijk ook - de rechter.

 Het allerbelangrijkste is en blijft dat de kinderen niet worden gebruikt als wapen tegen de andere ouder door haar/hem - de facto - de toegang tot de kinderen te ontnemen.


Reactie 3 - te waardevol om in commentaar weg te zetten

Hallo Leon,

Ik heb via Google+ de berichten en 2 reacties op je blog gelezen.

Had geen idee, dat naast je ziekte ook een (v)echtscheiding moest doorstaan. De 2 mensen die de reacties hebben gegeven wensen je het beste toe, dat is duidelijk. Wij hebben niet veel contact met elkaar gehad, maar ik heb toch de even de tijd genomen om je deze mail te sturen. Je verdient respect met je eerlijke verhaal en ervaringen, want er zijn niet veel mensen die deze persoonlijke ervaringen onder woorden kunnen brengen en durven te delen. Het is niet zozeer de frustratie wat uit je berichten naar voren komt, danwel de machteloosheid en het gevoel gegijzeld te zijn door de advocatuur en verouderde/disfunctionele regelgeving.

Wat ik begrijp uit de berichten is dat je er sterker uit bent gekomen en dat is naar mijn bescheiden mening ook het positieve wat je uit je tegenslagen moet zien te bereiken. Daar mag je trots op zijn. Sterker nog het heeft je bewogen tot een eerste stap richting de politiek. Of dat echt iets is wat je moet nastreven, daar zullen de meningen over verdeeld zijn ;-) Negatieve energie omzetten in positieve is een uitdaging, maar creëert wel vaak de beste initiatieven. 

Naar mijn idee zou het het meest positieve uitgangspunt van een politiek initiatief het belang van de kinderen bij (v)echtscheidingen moeten zijn, wat je in je berichten al belicht hebt. Een "eye opener" voor mij was de opmerking van een vrouw, die als kind de scheiding van haar ouders meegemaakt had. "Hoe kan ik ooit liefhebben, als ik zelf niet uit liefde ben geboren". Dat snijdt door merg en been en verwoordt voor mij de impact wat het op kinderen kan hebben. Als de kinderen altijd voorop worden gesteld bij scheidingen, voorkom je waarschijnlijk de complicaties, waar mensen mee te maken hebben en wellicht ook toekomstige vechtscheidingen. Uit het voorop stellen van de belangen van de kinderen, vloeien dan ook vanzelf de juiste procedures/aanpassingen binnen de huidige regelgeving/politiek, waar een nieuwe politieke partij/beweging bestaansrecht uit put. Als je de burgers dit politieke uitgangspunt zal voorhouden, dan zal 100% van de gevraagden positief op de nieuwe voorstellen voor veranderingen van de huidige regelgeving/politiek reageren. Dat kan dan ook de rol van de advocatuur bij scheiding gaan beïnvloeden en zou een positieve rol kunnen gaan spelen bij de ouders die met het probleem te kampen hebben. Ook natuurlijk als het ZZP'ers betreft. Het is alleen een zienswijze. De praktijk zal ongetwijfeld uitwijzen, dat het zeer gecompliceerd zal zijn om de kinderen bij scheiding voorop te stellen, omdat we allemaal verschillend zijn en scheidingen om vele uiteenlopende zaken worden ingegaan. Dit vereist studie, analyse, etc....om tot constructieve aanpassingen te komen en het zal nog veel meer werk vergen om de regelgeving en politiek daarop aan te passen. Maar ik kan mij niet voorstellen dat niemand al daarmee bezig is.

Ik spreek de hoop uit, dat de impact van jouw scheiding je kind(eren) zo min mogelijk blijvend schade heeft berokkend en zal berokkenen en wens je alle sterkte in de relatie met je kind(eren). 


Mocht ik je ergens mee kunnen helpen, dan hoor ik het graag.

Taboe ??

De reacties die ik tot nu toe ontvang, zijn nogal tegengesteld. De vrouwelijke reacties zijn positief en de mannelijke reacties zijn negatief.

Ik krijg daarom het vermoeden dat ik op een (mannelijk ! ) taboe ben gestoten: als man praat je niet over je echtscheiding. Je toont geen emoties, doet gewoon alsof er niets aan de hand is, stapt in een volgende relatie, en gaat verder met je leven.

Het voelt nu alsof ik een taboe heb geraakt zoals een terminale ziekte. Als je er niet over praat, en er niet naar kijkt, dan bestaat het dus ook niet. Dit kan leiden tot ongemakkelijke situaties zoals in een sollicitatiegesprek waarbij de vrouwelijke interviewer er wel over praat en de mannelijke interviewer niet. Eerlijk gezegd baalde ik enorm dat het onderwerp aan de orde kwam want ook ik praat er liever niet over.

Ik vermoed dat de basale reden gelegen is in het mannelijk streven naar succesvol te willen zijn. Een afwijking van deze "norm" wordt als soft / zwak gezien. De "getroffen" mannen voelen / weten dit ook en vermijden het onderwerp in hun gesprek met andere mannen.

Mogelijk zit hier dan ook de belangrijkste reden waarom mannelijke "frustratie" nooit echt is omgevormd tot politiek activisme..............

Reacties zijn welkom!

Reactie 1+2: gefrustreerd............... ?

Vanochtend deze 2 reacties ontvangen:

"Ik lees net bij toeval een blog van je via Linkedin. Het komt me erg gefrustreerd over. Snap wel het punt/de punten die je wilt maken maar of dit helpt? Eigen kracht, geloof in jezelf! Ik wil het niet te soft maken maar dit is niet goed! Spreken we elkaar een keer komende zomer? We hebben tegenwoordig een huisje in Friesland aan het water. Een beetje varen in een sloep, een biertje, een beetje zon.... Tijd om weer even bij te praten! "

en deze:

"Als ik het lees komen er bij mij 2 emoties boven. Sympathie, vanwege de benarde situatie voor jou persoonlijk, ook een ongemakkelijk gevoel dat uit 2 dingen bestaat: je frustratie is duidelijk te lezen, en - hoewel ik ma daar alles bij voor kan stellen - stoot frustratie anderen vaak af, volgens mij. Als iemand gefrustreerd is, houden andere mensen volgens mij vaak afstand, omdat het onmacht is, en daar kunnen anderen slecht mee om gaan. Wat doe je als je iemand anders onmachtig ziet? Zeggen dat het je spijt...and that's it. Meestal kun je niet helpen in een scheidingssituatie, omdat het allemaal te prive is. Ik weet niet zo goed hoe je dat op kunt lossen. Nog persoonlijker maken kan andere mensen heel goed raken en ze gaan je posts volgen, maar of dat te combineren is met politieke actie...dat staat er weer ver van af. Dus ik kom terug op ongemakkelijk: iets heel persoonlijks, maar negatiefs, is gevoelsmatig slecht te combineren met actie ondernemen.....en dat is natuurlijk deel van je frustratie en wat je om je heen ziet: niemand doet ene kloot om dit op te lossen."

Beide personen ken ik goed en dus waardeer ik hun commentaar bij voorbaat. Beide personen horen echter NIET thuis in mijn doelgroep van gescheiden vaders. Het woord "frustratie" is het woord dat me vooral opvalt in hun reactie. 

Natuurlijk ben ik "gefrustreerd" uit het langjarige proces van mijn (v)echtscheiding gekomen. Deze frustratie komt voort uit onmacht. Voordat je dit proces ingaat heb je bepaalde ideeën en meningen over recht, rechtspraak, rechtvaardigheid en gerechtigheid. Nadat je uit dit proces bent gekomen - voorzover je er werkelijk uit kunt komen - zijn je meningen sterk gekleurd door de enorme impact van dit proces. Het gevoel van onmacht komt, naar mijn mening, vooral voort uit de ONvoorspelbaarheid van dit proces. Ik kon me permitteren om door te blijven vechten. Vele anderen niet en zitten met de brokken.

Ik heb lang getwijfeld over dit blog maar uiteindelijk besloten om het toch te doen in de hoop om de "frustratie" te mobiliseren in politieke actie. Vele andere "gefrustreerden" zijn me voor geweest: arbeiders, boeren, dierenliefhebbers en senioren. Hun frustratie wordt echter niet als frustratie gezien maar als gezond politiek activisme................... (wordt - ongetwijfeld - vervolgd)

Tuesday, 29 April 2014

Statistiek en Demografie

Gescheiden vaders en ZZP'ers worden - vreemd genoeg - politiek gezien genegeerd en hebben nu geen belangenbehartiger in de 2e Kamer. Vanuit demografisch en statistisch oogpunt een opmerkelijke zaak omdat beide groepen een sterke groei en grote omvang vertonen. Het aantal mannen ouder dan 14 resp. 24 bedraagt 6,7 resp. 5,7 miljoen (CBS 2010). Het aantal kiesgerechtigden in Nederland bedraagt bijna 12,7 miljoen maar de opkomst bedraagt circa 9,5 miljoen mensen.

De omvang van de groep gescheiden vaders en ZZP'ers kan alleen voorzichtig benaderd worden omdat er geen duidelijke statistieken beschikbaar zijn.

De groep ZZP'ers heb ik eerder op 749 duizend (EZ 2012) gesteld. Het aantal gescheiden vaders heb ik voorzichtigheidshalve eerder op 1 miljoen gesteld. Tezamen 1,7 miljoen voor eliminatie van dubbeltellingen (gescheiden vader alsmede ZZP'er).

Een groep van 1,7 miljoen mensen kan, bij een totale opkomst van 9,5 miljoen mensen, een politieke aardverschuiving betekenen in de versplinterde Nederlandse politieke verhoudingen.

ZZP'ers zijn een politieke factor van betekenis (mijn VK artikel dd 28.09.2013)

Op dit moment is 9.1% van de beroepsbevolking werkloos. Hierin is de zzp'er niet meegenomen. De ZZP’er was vroeger een werknemer maar wordt nu als 'werkgever' aangemerkt. Het aantal ZZP’ers heeft de afgelopen jaren een enorme vlucht genomen. Het rapport 'ZZP tussen werknemer en ondernemer' dat in opdracht van het Ministerie van Economische Zaken in februari 2013 werd uitgebracht, stelt het aantal zzp’ers in 2012 op 749 duizend. Dat is 10,2 procent van de beroepsbevolking. De werkloosheid (beter: opdrachtloosheid) onder zzp’ers is alleen door de Belastingdienst te berekenen aan de hand van de ingediende BTW-aangiften. Ik veronderstel dat de helft van de zzp’ers geen werk heeft. Dan stijgt de reële werkloosheid naar 14,1 procent. Dan ligt Nederland ruim boven de gemiddelde Europese werkloosheid van circa 12 procent. Dit gecorrigeerde werkloosheidspercentage verklaart naar mijn mening ook veel beter waarom de consumenten bestedingen in Nederland zo sterk onder druk staan. Het heeft me tot op de dag van vandaag verbaasd waarom er zo weinig aandacht aan dit onderwerp wordt gegeven. Mogelijk omdat niemand er belang bij heeft: overheid, zzp’ers, en de bekende organisaties van werkgevers en werknemers niet. Zzp’ers zijn per definitie mensen die zich niet organiseren omdat hun aandacht ligt bij bestaande projecten of de acquisitie van nieuwe. Opmerkelijk is dat zzp’er nu een speelbal van de politiek lijkt te zijn geworden: denk aan het wel/niet afschaffen zelfstandigenaftrek. De klassieke politieke vrienden van de zzp’er, CDA en VVD, kijken vooral toe. Met een omvang ruim 10 procent van de Nederlandse beroepsbevolking is het tijd voor de zzp’ers om zich politiek te organiseren, net zoals de arbeiders, boeren, belangenbehartigers van dieren en senioren dat eerder hebben gedaan. Het aantal kiesgerechtigen in Nederland bedraagt bijna 12,7 miljoen. De opkomst bedraagt circa 9,5 miljoen mensen. Indien alle zzp’ers voor hun eigen belang zouden willen stemmen, dan zou dit een resultaat van maximaal 7,9 procent brengen of 12 zetels. Met 10 zetels ben je een spelbepalende factor in de huidige versplinterde Nederlandse politieke verhoudingen. Wie doet er mee bij de Tweede Kamerverkiezingen van (uiterlijk) 15 maart 2017?

de Politiek - if you can't beat them, join them

Ondanks (of juist daarom ? ) het hoge aantal mannen in de politiek, verandert er niets serieus aan de verouderde wetgeving waar de positie van de vrouw nog altijd als zwak wordt aangemerkt. Burger of journalistieke initiatieven hebben tot op heden nog steeds niet tot een serieuze verandering geleid. Dat brengt mij tot de overtuiging dat het Engelse gezegde "if you can't beat them, join them" hier ook van toepassing zal zijn. Verandering dient van binnen uit te komen en niet van buiten af. Eigenlijk is het me een raadsel waarom de gescheiden vaders in Nederland zich niet politiek georganiseerd hebben. Naar mijn inschatting gaat het daarbij om circa 1/3 van 4,5 miljoen mannen (CBS 2010: 25-64 jaar) en dus circa 1,5 miljoen mannen. Bij slechts 1 miljoen mannen (lees: stemmen), en een opkomst van circa 9,5 miljoen kiezers, zou dit een politieke machtsfactor van ruim 10% geven. Dat moet ruim voldoende zijn voor een actiepartij van gescheiden vaders om hun inzet (nieuwe wetgeving) te verzilveren. De 2e Kamer verkiezingen zijn (uiterlijk) op 15 maart 2017. Dit blog leidt hopelijk tot mobilisatie.

Vriendenkring en sociaal isolement

Waar besloten wordt, daar wordt partij gekozen. Op de werkvloer maar ook bij een echtscheiding. De (schoon)familie kiest normaliter langs de bloedlijn. Bij vrienden en kennissen kan publicitaire propaganda het maken van een keuze sterk versnellen. De andere partner dreigt in een sociaal isolement terecht te komen. Aan hoor en wederhoor wordt zelden gedaan. Slechts weinigen nemen de moeite om met de andere partner te praten over de echtscheiding. Het bezoek aan voorheen gezamenlijke activiteiten (bijv. sport) voelt opeens "anders". Het actief benaderen van voormalige vrienden en kennissen om de keerzijde van de medaille te tonen, is geen eenvoudig iets. Het voelt "niet goed". De voormalig gezamenlijke activiteiten bieden steeds minder plezier en de bezoek frequentie zal afnemen. Het kiezen voor een andere locatie / vereniging / etc. licht steeds meer voor de hand maar een (gevoel van) sociaal isolement ligt op de loer.

Kinderen - de werkelijk gedupeerden

Zoals van te voren mag worden verwacht, zijn kinderen de echte gedupeerden van de vechtscheiding van hun ouders. Kinderen horen vaak slechts 1 kant van het verhaal en komen dan automatisch in een loyaliteitsconflict. De toewijzing aan 1 van de ouders vergroot het loyaliteitsconflict. De in de praktijk (zeer) beperkte omgang van de kinderen met de andere ouder, maakt de situatie er bepaald niet beter op. Het betalen van kinderalimentatie zonder het hebben van enige serieuze omgang met de kinderen, voelt dan ook als onrechtvaardig. Ik vermoed dat kinderen op latere leeftijd een bepaalde vorm van bindingsangst zullen ontwikkelen ten opzichte van hun vriend(in) of levenspartner. De vechtscheiding van hun ouders zal naar mijn overtuiging een (on)bewuste rol blijven spelen. In een nieuwe wetgeving zal co-ouderschap het uitgangspunt moeten zijn. Uitzonderingen zullen goed beargumenteerd moeten worden.

Advocaten, deel 2: Leugens, List & Bedrog

Een van de grootste teleurstellingen in de rechtspraak is het gebruik van leugens, list en bedrog als tactiek door advocaten. Soms is het zo ernstig en doorzichtig dat zelfs de rechter een opmerking maakt naar de advocaat. Na een zwak excuus naar de rechter gaat deze tactiek echter gewoon verder. Het is nauwelijks mogelijk om je hierop voor te bereiden. Uiteindelijk wordt je regelmatig onder de gordel geraakt en dat doet pijn, veel pijn. De eventuele resterende compromis bereidheid smelt als sneeuw voor de zon. Ik heb mijn mening over het beroep advocaat sterk negatief bijgesteld. Ik zal er in de toekomst veel, zo niet alles, aan doen om een compromis buiten de advocatuur om te bereiken. Advocaten verergeren elk probleem en lossen niets op. Misschien zien zij hun rol werkelijk op deze manier maar hun klanten niet. Hun klanten willen een oplossing. De kern van het probleem met betrekking tot hun toegevoegde waarde ligt in hun maximalisering van de declarabele uren. Hun inzicht in de financiële situatie van hun klant bepaalt hun bereidheid tot het streven naar compromissen met de tegenpartij. Waar niets te halen valt, wordt er snel opgegeven. Het gebruik van leugens, list en bedrog leidt tot een persoonlijke hekel aan de betrokken advocaat. Het dreigen met een tuchtklacht biedt enig soelaas. Het is mij een raadsel hoe zo'n persoon enige beroepstrots zou kunnen ontwikkelen. Hoe kijkt zo'n persoon zichzelf 's ochtend in de spiegel aan?? In een nieuwe wetgeving dient de rol van advocaten gemarginaliseerd te worden.

Advocaten

Als ik na die 4 jaar vechtscheiding ergens een (zakelijke) hekel aan heb gekregen dan zijn het advocaten. Niet alleen aan die van haar maar ook aan die van mij. Advocaten maken het probleem tussen de ex echtgenoten alleen maar groter door het innemen van extreme standpunten die elke bereidheid tot het bereiken van compromissen wegnemen. Deze verharding van standpunten verhevigt in de tijd. Een advocaat heeft ook geen enkel financieel belang bij een compromis tussen partijen omdat ze werken op basis van uurtje factuurtje. Hoe langer de vechtscheiding duurt, hoe lucratiever voor de advocaat. Ik vermoed dat rechters voor mediation kiezen omdat alleen nog partijen de rechtvaardigheid van hun standpunten kunnen inschatten. Voor een rechter lijkt het nauwelijks nog mogelijk om zelf een brugfunctie te vervullen na het lezen van de extreme standpunten. In een nieuwe wetgeving zou de rol van advocaten naar mijn mening zoveel mogelijk teruggedrongen moeten worden en liefst zelfs totaal uitgeschakeld. De rol van mediation in de nieuwe wetgeving dient vergroot te worden en vooral bij de aanvang van de echtscheiding wanneer er nog enige compromis bereidheid tussen partijen bestaat.

Echtscheiding en ZZP

Een terloopse opmerking van een mogelijke nieuwe advocaat voor mijn hoger beroep is me altijd bijgebleven: de meeste hoger beroepen bij echtscheidingen worden gedaan door ZZP'ers. De reden daarvan is - volgens mij - dat het onbegrip voor ZZP'ers hoog is bij rechters maar ook bij advocaten. Het lezen van een balans en resultatenrekening is vaak te hoog gegrepen omdat het nauwelijks aandacht kreeg in hun studie. De echt grote problemen betreffen echter zaken als pensioenvorming, ondernemersreserve en het gebruik van het gemiddelde inkomen over de afgelopen 3 jaren tijdens een zware economische crisis. Dit kan leiden tot extreem onrechtvaardige situaties waarbij maandelijks hoge alimentatie bedragen betaald moeten worden tijdens voortdurende werkloosheid. De enige optie die dan resteert is hoger beroep bij het gerechtshof of een verzoek tot herziening van de alimentatie bij de gewone rechtbank op basis van nieuwe feiten (bijv. werkloosheid). Het is echter verre van zeker dat je gevoel van rechtvaardigheid zal terug keren.

Huidige wetgeving

De huidige echtscheiding wetgeving werkt in het voordeel van de vrouw omdat de vrouw in het verleden altijd de zwakke partij was en dus beschermd moest worden. Deze fundamentele en terechte keuze is echter nooit aangepast aan de huidige tijd. Kortom, de vrouw krijgt bijna altijd de kinderen toegewezen, de man krijgt weinig bezoekrecht, het eventuele bezoekrecht kan echter in de praktijk moeilijk worden afgedwongen, de duur van de alimentatie geeft de vrouw weinig reden om zich druk te maken op de arbeidsmarkt, de hoogte van de alimentatie leidt tot een zeer onrechtvaardige herverdeling van inkomens, en de aanpassing van de alimentatie (bijv. lager salaris, werkloosheid) kan alleen via een nieuwe (dure) rechtszaak. Bovenop dit alles komt de rol van de advocaten die de bereidheid tot compromissen bij de partijen feitelijk ontmoedigen door het innemen van tamelijk extreme standpunten. Tenslotte de advocaten en rechters zelf: meestal zijn dit vrouwen. Alleen in hoger beroep ontmoet je de mannelijke rechters. Het vinden van een mannelijke advocaat is mogelijk maar ze zijn dun gezaaid. De gehele rechtspraak lijkt vrouwelijk te zijn waardoor de man het gevoel krijgt dat hij aan het kortste eind trekt.

Introductie

Na een vechtscheiding van bijna 4 jaar ben ik als een Phoenix uit mijn eigen as herrezen. De strijd was eenzaam en voelde vaak als niet eerlijk en heeft me daarom heel veel energie gekost. Vele vaders zaten of zitten in een soortgelijke strijd of zullen die later nog moeten meemaken. De huidige wetgeving voelt als onrechtvaardig en oneerlijk en dat is mijn reden om dit blog te beginnen. Middels dit blog hoop ik - uiteindelijk - voldoende steun onder gescheiden vaders (en ZZP'ers) te vinden om een politieke actie partij op te kunnen richten die meedoet aan de 2e Kamer verkiezingen van 2017.